BİZİM ÇOCUKLARIMIZ

Onlar Bizim çocuklarımız, kenarda köşede incik boncuk satan, dilenen, ailelerinden kopuk dışarıda yaşayan bizim çocuklarımız. Yasalar çocukların kullanılmaması amacıyla herhangi bir emtia satışlarını yasakladı, tespit edildiğinde de ailelerine ceza uyguluyor. Olması gereken de böyle, ancak, realite yoksulluğun bir illet olduğu ve yaşamı idame ettirmek için de para kazanmanın gerekliliğini ortaya koyuyor.

Yokluğa, yoksulluğa çare bulamazsanız, yasalar ve cezaların işlevi yetersiz ve anlamsız kalır. 12-18 Aralık tarihleri dünyada Yoksullarla Dayanışma haftası olarak kutlandı. Üç, beş garibanın yardım görmesinin dışında, temel amacı insanlar arasında dayanışmanın sağlanmasıydı. Bu dayanışmanın ana fikri, gelir düzeyi diğer insanlara göre daha iyi olan herkesin, olanakları dahilinde ihtiyaç sahiplerine yardım etmesi, böylelikle dünya üzerinde herkesin rolünü, görevini daha iyi yapmalarının sağlanması.

Dönelim sokak çocuklarına, ailesi olan ya da olmayan, ancak gününü sokaklarda amaçsız harcayan çocuklara; öncelikle bu küçük yaştaki çocuklar, bizim çocuklarımız için neler yapabileceğimize, onları rehabilite edip topluma nasıl kazandırabileceğimiz ana düşünceye.

Geçenlerde sokak çocukları yararına düzenlenmiş bir yemeğe gittim. Bandırma doğumlu, uzun yıllarını yurt dışında geçirmiş, sokak çocuk ve gençleriyle ilgili sosyal pedagog olarak çalışmış Alev Şengönül, bu gençleri dans ve tiyatro çatısı altında toplayıp, eğiterek, meslek sahibi yapma projesini bu yardım yemeği ile başlattı. Kendi duvarından indirip, arttırmaya sunduğu yabancı bir ressamın tablosunun gelirini çocuklara yardım olarak düşünmesi de son derece anlamlıydı. Konuya duyarlı insanlarla bir arada olmak ve gençlerin yaşlarının çok üstünde yaptıkları müzik gecemin son derece keyifli geçmesini sağladı.

Bir şeyler yapmalıyız, birilerine faydamız olmalı, bunu çocuklardan, bizim çocuklarımızdan, sokak çocuklarından başlamak daha anlamlı olacak diye düşünüyorum.

Hoş kalın, esen kalın