İŞTE ÖYLESİ (Sermed ÇINAR)

Bir gün emekli olacağım günün hayalini kurduğum dönemlerde, yarın emekli olduğumda yarım bıraktığım becerilerimi yapabilecek olmanın keyfini yaşardım. Neleri yarım bırakıp, nelere vaktimin olmaması sebebiyle başlayamadığım beceri veya arzularımı gerçekleştirebileceğim duygusu ile mutlu olurdum.

Sayılı günler, geliyor tabi. Gün o gün ve hayal kırıklığı ile başlıyor. Herhalde benim emekli maaşım yanlış hesaplanmış diye ilk şoka giriyorsunuz. Gerçek sizi hemen sarsıyor. Kabul etmekten başka şansınız yok, zamanla da, en garanti gelir emekli maaşı, az maz, günü gelince tak diye çekiyorsunuz, diye de teselli oluyorsunuz.

Geldik yıllar boyu hayallerimize, emekli olunca resim yapacaktım diyorsunuz, okul sıralarında sulu boya düzeyinde kalan resim merakınızı, yağlı boyaya taşıma isteğinizi, boya, sehpa ve tuval fiyatları engelliyor. Resim ve benzeri meraklarınız yerini, daha ucuz meraklara ve becerilere bırakıyor. Ben de en ucuzu bari yazayım diye düşündüm. Kalem ucuz, bilgi birikimi bedava, malzeme çok ve yazıyorsunuz.

Gelmek istediğim nokta, emeklilik hayalinin bir hayalden ibaret oluşu; emekli oluyorsunuz ve yapmayı istedikleriniz, arzularınız gelirinizle uyum sağlamıyor. Ne yapalım yine çalışalım, peki de ne zaman fırsat bulup arzularımızı gerçekleştireceğiz. Kısır döngü dedikleri bu olsa gerek.

Bugün her nedense çok yazmak istedim, ne yazacağımı düşünüp tasarlamadan bilgisayarın tuşlarına basmaya başladığımda nasılsa insanımızın en bilinen ama her nedense hükümetlerin bunlar artık bir köşede otursun, dinlensin diye baktıkları, artık hareket kabiliyeti azalmış emeklilerimizi yazmak benim için en kolayı oluverdi. Sorun ortak olunca da bir şeyler karalayabiliyorsunuz.

Yıllarını emekleriyle tüketmiş, mesleklerinin formlarda ‘emekli’ diye geçtiği insanımıza, emeklimize reva görülen, bırakın yarım kalmış hayallerini gerçekleştirme özlemini sağlamayı, yaşam standardını gün be gün düşüren, hatta açlık sınırının altına iten gelir düzeyinde bir reform yapmanın zamanı ne zaman gelecek hayali ile yaşıyoruz artık.

Bu yazı işte öylesi bir yazı, emekliye hatırlanmaktan dolayı bir katkısı olur belki diye.

Hoş kalın, esen kalın