Köpeklerin dünyası…! [Engin Arıcan]

Köpeklerle ilgili bugüne kadar değişik bir çok yazı yazdım. Ancak, konu köpek olunca, köpek köpekliğini unutur mu, unutmaz… Siz ne kadar, uymamaya çalışsanız da , sağınızdaki solunuzdaki dürtükleyip duruyor.
- Görmüyor musun, duymuyor musun kardeşim, sana hırlayıp, havlayıp duruyor… Bak ısıracak ha…
Ne diyeyim, bir köpeğe bir de uyaranlara bakarak, gülüp geçiyorum.
Köpek beslemek ve bakmak, her babayiğidin harcı değildir ve sorumluluk ister. Oğlum Ozan’ın da bir köpeği var, adı Odi. Golden labrador, cinsi sevimli bir erkek köpek. İyi anlaşır, iyi geçiniriz… Yani bir anlamda o köpekliğini bilir, bende sahipliğimi ya da arkadaşlığımı…Onun için ilişkimizde pek sorun yaşamayız.
İhsan da yıllardır köpek bakar. Cin cins köpekler… Bakıcıları da veterinerleri de vardır.
İhsan, ‘Balki’ ile Akita hayranı ve sevdalısı oldu. İri, akıllı, gereksiz yere insanlara bulaşmayı ve havlamayı sevmeyen, dost canlısı, ciddi bir köpektir Akita. Soyuna sopuna da özellikle dikkat eder. Çünkü, bir kez Akita’ların soyu sulanmaya görsün, hemen fark edilir ve büyük ölçüde Akita soy bozulmasına uğrar yani soysuzlaşma sürecidir bu. Onun için gebelik süreçlerinde köpekseverler İhsan’a abone olur, bir anlamda bir yavru alabilmek için kendi aralarında yarışırlar.
İhsan’ın Akita’larla dostluğu sürerken Kafkas çoban köpeklerini keşfetti. Gördünüz mü bilemem ama muhteşem bir görünüşe, iriliğe, patilere hatta kafa yapısına sahiptirler. Öyle ki, bilmeyenin karşısına bir yetişkini çıksa, ayı sanabilir.
Köpek besleyenler ve bakanlar bilirler. Evde beslenecek köpek vardır, eve sokamayacağınız ve genellikle bekçi köpeği olarak bakabileceğiniz türler vardır.
Örneğin, hemen hiç kimse, gayri ciddi, yılışık, her önüne gelene yerli yersiz havlayan köpeği sevmez. Bunun da önüne geçebilmek için özel önlemler alınır.
Örneğin, köpeğe fazla el değmemeli ve köpek fazla insana alışmamalıdır. Köpeği, mümkünse aynı insanlar beslemeli ve bakımını yapmalıdır. Bir kez kantarın topuzunu kaçırmaya görün, köpek bir anda huyunu suyunu değiştirip, arsızlaşır. Örneğin, bir yandan yerli yersiz herkese havlarken, bir bakarsınız ki, aynı anda da kuyruk sallayıp ‘ gel gel’ yapıyor.
Bir anlamda halk deyişindeki gibidir: HAVLAYAN KÖPEK ISIRMAZ!
Ya da, KUYRUK SALLAYAN İTTEN KORKULMAZ!
Çünkü, köpeğin soysuzlaşmamış ve bozulmamış olanı, gerekmediği ya da bir tehlike hissetmediği sürece havlamaz ve hareket geçmez. Bekler, hatta sabırla ve sessizce bekler. Ne zaman ki, tehlike sınırları içersine girdi, bir anda ok gibi yerinden fırlar ve yapması gereken ne ise, onu yapar.

Köpek davranışlarında arsız ile azgın olmak farklı şeylerdir. Sahibi için ‘arsız’ da bir beladır, ‘azgın’da…
Genelde her iki durumda da köpek sahipleri ‘arsız’ ve ‘azgın’ olanı çeşitli yöntemlerle “özüne uygun” hale getirmeye çalışır ve bu gerçekten zordur.
Örneğin, kapınızın önünde bir köpek var ve sürekli gelen geçen insanlara, araçlara davranışları ile rahatsızlık vererek hem havlıyor hem de kuyruk sallıyor. Uyarıcı önlemler alırsınız.. Tüm ısrarınıza karşın olmuyor mu, olmuyor. İşte o zaman, “ kıçına bir tekme patlatır” ve işinize bakarsınız. İşinize bakmak, soysuzlaşmamış, pısırıklaşmamış ve yılışık olmayan yeni bir köpek sahibi olmanızla ilgilidir.
Peki, ya köpeğiniz azgın ise, o zaman ne yapacaksınız? Her önüne gelene ısırmak için havlayan ve ‘dalan’ bir köpeği de kimse sevmez. Çünkü, bir köpek, dost ile düşmanı ayırt edebilmelidir. Bunu sürekli karıştıran bir köpekten hiç kimseye yarar gelemeyeceği için ve hatta bakıcısı olarak siz bile köpeğin dişlerinden nasibinizi almak tehlikesi ile karşı karşıya kalıyorsanız, bunun da “kıçına okkalı bir tekme patlatır”, yenisine bakarsınız.

Köpeklerin dünyası zengindir. Bu zenginlik hem bulundukları doğal ortamla ilişkilerinde hem birbirleri ile hem de sahipleri ile ilişkilerinde daha iyi anlaşılabilir.
Yani, hiç kimse, karşısındakine köpek diyerek geçmemeli ve köpeklerin dünyasını anlayabilmek için gerçekten çaba harcamalı.
İT İTİ ISIRMAZ, deyişi bu zenginliğin örneklerinden biridir. Gerçekten de dikkat edilirse, köpekler arası ilişkide ‘koku’ ve temas konusunun özel bir yeri vardır. Önce birbirleri ile bakışır, sonra usul usul yaklaşıp, birbirlerini koklayıp aynı anda kendisinden karşısındakine bir zarar gelmeyeceğinin sinyali olarak karşılıklı kuyruk sallayıp, öncelikle burunlarını birbirlerine değdirirler.
Evet, bir de bulundukları doğal ortamı ‘kodlamaları’ vardır ki, bunun anlamı heryere idrarlarını bırakmaları ya da püskürtmeleridir. Bu, bir köpeğin, kendi ortamındaki egemenlik ya da hükümranlık alanlarının da belirlenmesi demektir.

Bu hafta, Son Kurşun’da makalemizi köpeklere ayırdık ve köpeklerin dünyasını anlatmaya çalışırken, bir anlamda köpeklerin dünyasına gömüldük.
İnsan yaşamında köpekler hep olacak ama bir farkla. İnsansoyu ile köpeksoyu arasındaki ilişki, hep insansoyu lehine gelişecek. Bizler bakıcı ve sahip, onlar ise, hep insana muhtaç varlıklar olacak.
Doğa ile daha fazla ilişkili insanlar, genel olarak kendi iç ve iş dünyalarında köpek ve ata özel önem vermiştir. Her ikisi de bakıcısına sadıktır. Dostluğuna ihanet etmez, sahibini sahiplenir. Hatta atın dostluk ve sahiplenmede köpeğe göre bir adım önde olduğu kabul edilir.
Bir de Nazım’ın şiirinde geçer: Elleriniz çoban köpekleri gibi aptal olmasın diyedir….
Nazım, büyük olasılıkla genelde ‘papara’ ile beslenen ve sürüye bakmaktan, sürüye dadanacak kurtla oynaşmaktan sorumlu olmasının dışında hayvansal bir rol verilmeyen çoban köpeklerini hicvetmiş.

İlginçtir. Köpekler, toplum yaşamımızda da bireylerin davranışları ile zaman zaman kıyaslanır.
Örneğin, soıyunu sopunu yitirmiş, bozulmuş, soysuzlaşmış olan kişilere “köpek gibisin be kardeşim” yakıştırması yapılır.
Bu eksik ve yanlış bir ifadedir.
- ‘köpek gibisin be kardeşim’ in başına ‘yılışık köpek gibisin be kardeşim’ eklemlenmelidir.
Bir başka ifadeyle de,
- azgın bir köpek gibisin be kardeşim, denebilir.

Burada ‘azgın’ ve ‘yılışık’ olma hali birbirini tamamlayan ve gerçekte soysuzlaşmanın halidir.
Her iki halde de, karşınızdaki köpeğin, havlayıp durmasını, kuyruk sallamasını ya da ağzından köpük gelirken ısırma hamlelerini genelde engelleyemezsiniz.
- Sus dersiniz, susmaz..!
- Anlamsız ve manasız havlama, dersiniz, daha fazla havlar!
- Kuyruk sallayıp durma, dik dur, dersiniz o bildiğini yapar!
Ama her iki durumda da, her ikisinin ortak derdi beslenmedir. Çünkü, soysuzlaşmış köpek, AYNI ZAMANDA BİR ÇANAK VE KEMİK YALAYICISIDIR.
Köpek deyip geçmeyin, soyu bozulmamış ve biraz onurlu ve şahsiyetli bir köpek, sahibinin kötü bir sözcüğüne bile gücenir, günlerce yemek yemez…
Tek alternatifiniz vardır, gönlünü yeniden kazanmak, ilgilenmek ve sevmek. Kadirşinastır, varlığı da yokluğu da bilir, paylaşır. Sırdaşınız, can dostunuzdur.
Yılışık ve azgın olan soysuzlarda ‘hoşt’ kavramı sahibinden gelecek olan kötü bir davranışın ya da dayağın habercisidir, hemen pısırık rolünü oynar. Soylu köpek için ‘hoşt’ sözcüğü ise, gönül koymanın adıdır.
Sonuçta ne olursa olsun, çevremizde bir yığın soyunu sopunu bile işportaya çıkarmış, kendisini insan sanan ama gerçekte rezilliği meslek edinmiş yığınla köpek var..
Merak etmeyin, ısırma yetilerini çoktan kaybetmiş ve unutmuş, anlamlı anlamsız havlayan bu köpeklerden zarar gelmez. Bakın, nasıl da kuyruk sallarken ‘aslında biz yılışık köpekleriz ve bizden zarar gelmez’ diye keyifleniyorlar.
Atın önüne bir kemik, işinize bakın.. .Bu köpeklerden zarar gelmez..! Tanrı, hepsini sahibine bağışlasın… Tosun gibiler, maşallah… Tasınızı da kemiğinizi de iyi yalayın, afiyet olsun. Köpekler , afiyet olsun..!
www.sonkursungazetesi.com